Tematem mojej pracy opartej na czasie, skupiającej się na rzeczy dla mnie nieznanej i nielubianej jest GOTOWANIE.
Czynność ta w dzisiejszych czasach częstokroć zastępowana jest niewymagającymi substytutami, tj. pierogi z foliowej torebki, krokiety z supermarketu czy najróżniejsze „mixsy sałatkowo - surówkowe”. O ile dania główne wymagają od autora jakiegokolwiek pojęcia o kuchennych reakcjach chemicznych, doświadczenia z temperaturą oraz wyczucia skali i proporcji, by w ogóle wyrób był zdatny do spożycia, o tyle produkcja sałatek i surówek jest doskonałym polem do fantazyjnych eksperymentów i dogadzania własnym gustom smakowym.
Dla jednych sałatki są podstawą codziennego żywienia, dla innych stanowią jedynie nieznaczący dodatek, niektórzy z pieczołowitością siekają starannie wyselekcjonowane produkty, są też zdolni autorzy sałatek z serii „wszystko co masz pod ręką i musisz zjeść, bo się zepsuje”.
Uważam, że to, co dzieje się poza centralną areną dań głównych, na małych scenkach barów sałatkowych, jest swoistym obrazem relacji międzyludzkich, socjologicznych zjawisk społecznych, podejścia do zaspokajania własnych potrzeb fizycznych czy osobistego trybu życia.
Dlatego też postanowiłam skupić się na tematyce „surówek i sałatek”, poddając je głębszym obserwacjom pod kątem badawczym, artystycznym i edukacyjnym (może nawet ostatecznie podnosząc ową czynność do rangi Sztuki Żywej, swego rodzaju przejawu artyzmu w codzienności).
Przez tydzień, każdego dnia z innym znajomym lub członkiem rodziny zamierzam przyrządzać sałatkę, wpasowując się w ich schemat dnia, możliwości finansowe i czasowe oraz smakowe upodobania. Medium rejestrującym wydarzenia będą fotografie produktów, gotowych wyrobów i ich twórców, opatrzone opisem, dzięki któremu poznamy metodę selekcji produktów, osobiste zaangażowanie twórcy i jego stosunek do przygotowanego posiłku, sposób konsumpcji oraz szersze okoliczności w jakich sałatka wkracza w system codziennego funkcjonowania.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz