Lonia Kaniuk

Projekt oparty na czasie: ARACHNOFOBIA

Wybrałam ten temat, ponieważ pająki od zawsze budzą we mnie ogromny, nieuzasadniony strach i sama tak naprawdę do końca nie wiem na czym on polega.

Zdaję sobie sprawe z tego, że pająki nie stanowią dla mnie żadnego, realnego zagrożenia, jednak ten strach jest na tyle duży, że potrafi doprowadzić mnie do stanu bardzo silnego, emocjonalnego napięcia i nie kontrolowanej histerii.

Poprzez swoją prace chciałabym stworzyć mroczną i intrygującą opowieść dzwiękowa.
Hałas, szmer, nowe, nieznane odgłosy są jednymi z najczęstrzych źródeł przeżyć strachu, dlatego chciałabym zadziałać nimi na wyobraźnie odbiorców.

Całość zostanie zaprezentowana w formie instalacji dźwiękowej, w całkowicie ciemnym, zimnym, piwnicznym pomieszczeniu w budynku Akademii Sztuki w Szczecinie.
Budując taka amtosferę, chciałabym pobudzić jak najwięcej zmysłów, poczynająć od słuchu przez węch, dotyk... Chcę stworzyć miejsce, w

którym nikt nie będzie się czuł pewnie.

Poprzez mój projekt chciałabym dokonać swojego rodzaju eksperymentu na odbiorcach, zabierając ich w podróż do świata wewnętrznych lęków, które każdy posiada, skłonić do przemyśleń na temat tego czym jest strach, czy naprawdę istnieje czy może jest tylko i wyłącznie wytworem naszej wyobraźni.

Projekt nie oparty na

czasie „REALITY SHOW”
Projekt „Reality show” jest odpo

wiedzią na ubiegło semestralną pracę na temat t

ego, czego nie lubię. Jest to praca z lekkim przymrużeniem oka, ponieważ byłam już emocjonalnie zmęczona tematem mojego strachu przed pająkami. Postanowiłam wykonać instalację, która składa się z akwarium, w którym żyją pająki. Jest to typowy przykład wykonania swoistego więzienia dla mojego lęku. Poprzez umieszczenie pająków w przejżystym, ale szczelnym pojemniku, mogłam obserwować je i żyć obok nich, mając świadomość ich niewoli. Daje to poczucie panowania nad nimi oraz władzy nad ich rozprzestrzenianiem się. Takie działanie, poniekąd umożliwiło mi uświadomienie sobie absurdu lęku przed tak małymi i kruchymi stworzeniami.

Niestety. W dalszym ciągu mój lęk jest we mnie obecny, jednak dzięki drugiej części zadania 'nie lubię' przeszłam swojego rodzaju terapię. Zyskałam świadomość, iż u podstaw mojego lęku muszą znajdować się inne powody niż rzeczywiste zagrożenie ze strony tych stworzeń. To kieruje mnie na dalsze i głębsze przemyślenia nad istotą strachu, a także daje inspiracje do dalszych poszukiwań w tym kierunku.